Bernard Schultze was een van de pioniers van de naoorlogse Duitse Informele abstracte schilderkunst, een stroming die ontstond als reactie op de geometrische abstractie en zich kenmerkt door het loslaten van een rationele benadering, vooropgezet plan of schoonheidsideaal. Het ging om het proces, de fysieke betrokkenheid en de directe vertaling van de energie van de kunstenaar via de verfkwast naar het kunstwerk, wat vaak begon met een druppel of spat en een woeste veeg over het canvas. Naast zijn lyrisch abstracte schilderijen ontwikkelde Schultze vanaf 1961 objectachtige wezens met klanknabootsende eigenschappen, die hij de naam 'Migofs' gaf. Schultzes belangrijkste thema's waren sterke kleuren, grote formaten en dynamische composities, waarbij zijn latere werken vaak herinneringen aan landschappen en planten opriepen.