Adriaan van der Weijden werkte op de boerderij van zijn familie tot hij 22 was en koos toen pas voor een artistieke carrière. Naast tekenlessen van Willem van Leusen schreef hij zich in op de Rijksacademie in Amsterdam waar hij de Tekenakte behaalde. Van der Weijden was een veelzijdig kunstenaar, werkzaam als schilder, aquarellist, tekenaar en houtgraveur. Daarnaast was hij ook als monumentaal kunstenaar actief en maakte hij beton reliëfs, glas-in-loodramen en mozaïeken zowel voor particulieren als de openbare ruimte. In 1940 behaalde Van der Weijden de Prix de Rome voor monumentale kunst. Als schilder waren zijn belangrijkste thema’s straatscènes, voorstellingen met dieren of figuren en landschappen. Hij werkte aanvankelijk in een laat-impressionistische stijl die via een neorealistische stijl steeds meer overging in abstractie.