Fioen Blaisse-Kramerkunstenaar • beeldhouwerAmsterdam 1932-2012

De beeldhouwster Hetty ‘Fioen’ Blaisse-Kramer groeit op in een muzikaal gezin – haar vader was violist bij het Concertgebouworkest en haar moeder pianiste. Ondanks dat ze al vroeg viool leert spelen, kiest ze voor het beeldend kunstenaars vak. Ze volgt een jaar portret boetseren aan de Opleidingsschool voor Tekenleraren te Amsterdam. Tussen 1956 en 1958 werkt ze onder leiding van de beeldhouwer Paul Koning in zijn atelier en na haar huwelijk met Erik Blaisse start ze de opleiding beeldhouwen aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs (de latere Gerrit Rietveld Academie). Daarna volgen al snel tentoonstellingen bij onder andere Genootschap Kunstliefde in Utrecht en exposities georganiseerd door de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Na haar afstuderen in 1961 start ze een eigen atelier op Wittenburg, waar ze tot aan haar dood zal blijven werken. Aanvankelijk maakt ze veel portretten, in opdracht van particulieren, maar steeds vaker komen de opdrachten vanuit overheid instanties voor beelden in de openbare ruimte voor diverse steden in Nederland. Tijdens een reis in 1970 naar Tunesië is ze gefascineerd door de traditionele danseressen die gehuld in lichte, ijle stoffen in opperste concentratie hun dans uitvoeren. Vanaf die tijd zijn beelden van deze vrouwen een belangrijk en herkenbaar thema in haar werk. Blaisse-Kramer stelde hoge eisen aan zichzelf, soms werkte ze maanden aan een sculptuur die volgens haar zijn eigen zeggingskracht moest hebben door ‘in een eigen wereld te kijken.’ Ze bleef haar hele leven voor figuratie kiezen, ook in een tijd waarin abstractie de boventoon voerde, maar ontwikkelde desondanks een eigen, vernieuwende beeldtaal. In 1998 ontvangt ze de Singer-prijs voor haar complete oeuvre als beeldhouwster met een overzichtstentoonstelling in het museum. Haar leven lang bleef ze viool spelen, onder meer in strijkkwartetten.